"Busy ka ba?"



Tanong ni Zuki.



"Hindi naman. Bakit?"



"Pwede bang pumunta dyan sa flat mo?"



May himig-lungkot ang boses ng baklita.



"Sure."



After 45 minutes dumating na sya.  Pinaupo ko sya sa sofa at inalok ng maiinom.



Me: "Gusto mo ng patis?"



Zuki: "Gaga."



Me: "Anyare bakla? Bakit ganyan ang fez?"



Zuki: "Break na kami ni Jeremy....."



Me: "OMG! Akala ko noon pa?"



Zuki: "Gagu. Mag wa-one year na dapat kami.  Nung weekend, nakipag break sya."



Me: "Bakit daw?"



Zuki: "Hindi ko alam. Sa text sya nakipag-break."



Me: "Ang sama naman. Sana kahit sa Skype."



Zuki: "Anong gagawin ko? Mahal ko sya Friend. Gusto ko syang ipaglaban."



Me: "Tanga. Kanino mo sya ipaglalaban, eh may third-party ba?"



Zuki: "Oo, feeling ko."



Me: "Maghahabol ka, ganon?"



Zuki: "Oo...."



Me: "Bakla, konting respeto sa sarili. Kung ayaw na nya, hayaan mo sya. Bakit hahabulin ang isang taong nakikipag break sa text?"



Zuki: "Pero mahal ko sya Friend.  Nung Sunday, tinatawagan ko sya pero ayaw nyang sagutin yung phone. Ang sakit-sakit. Para akong mamamatay."




Me: "Uy, wag muna ngayon Friend. Tight ang budget ko. Sisiw lang ang mai-a-ambag ko sa burol mo."




Zuki: "Sisiw? Ano ako, rape victim na nangangailangan ng hustisya?"




Me: "Rape? Ambisyosa ka naman. Murder lang. Tapos tsi-nap-chop."




Zuki: "Friend.... anong gagawin ko?"




Me: "Pwes, magpaka-busy ka. Wag mong bigyan ng pagkakataon ang gwapo, mabango at makisig na ex mong si Jeremy ng pagkakataon na isipin sya!"




Zuki: "AAAAHHHHHHHHH..........."




At dahil sa pinagdadaanan ng bakla, hindi muna sya pwedeng kausapin.




Isasailalim sya sa stress debriefing.




Char.

Matagal ko ng hinala ito.



Pero takot din akong alamin yung katotohanan.  Kasi baka hindi rin ako handa sa kung ano man ang malalaman ko.



Noon pa, napansin ko na ang pagiging iba ko sa aking mga kapatid.



Lahat sila around 5'10 - 5'11" ang height.



Ako 5'7".



Lahat sila moreno/morena.



Ako maputi.



Tapos almost 4 years after ikinasal yung parents ko saka ako ipinanganak.



Nandoon talaga yung hinala.



Bisperas ng Pasko.



Inabot ko sa Nanay ko ang kanyang pamasko. Perang nakalagay sa isang sobre.



Nanay: "Magkano to?"



Me: "Ah.... dapat po ang sinabi nyo 'Thank you!"



Nanay: "Ah okey... thank you!"



Me: "You're welcome!"



Nanay: "Ok, magkano 'to?"



Hindi ko na sinagot.  Katumbas lang naman yon ng isang buwan kong sahod.



Dimiretso ako sa kwarto at muling napag-isip. Ito na marahil ang tamang pagkakataon.  Bumalik ako ng kusina at inabutan ko ang aking ina na binibilang ang laman ng sobreng inabot ko kanina.



Hindi ko na napigilan ang aking sarili.



Me: "Nay..... pwede ba akong magtanong?"



Nanay: "Ano 'yon?"



Me: "Nay....... ampon lang ba ako?"




Halata ang pagka-gulat nya.  Napatigil sya sa pagbibilang ng pera.




Nanay: "Ha? Bakit mo nasabi 'yan?"



Me: "Matagal ko ng nararamdaman. Pero hindi ko naman magawang itanong sa  inyo."




Nanay: "Bakit? Nagkulang ba kami ng ipinakitang pagmamahal sa 'yo?  Itinuring ka ba naming iba? Kinapos ba kami sa pagkalinga?"




Ramdam ko ang bigat sa bawat katagang kanyang binitawan.




Me: "Hindi naman po. Pero nandoon lagi 'yung pagtataka at paghihinala."




Naramdaman ko ang pagbagsak ng kanyang mga balikat. Ang pamumugto ng kanyang mga mata.




Me: "Nay, nasa hustong gulang na ako para malaman ang katotohanan.  Hindi ako magagalit, hindi ako magtatampo at hindi ako mawawala sa inyo. Gusto ko lang malaman kung anak nyo ba talaga ako."




Nanay: "Hindi ko alam kung paano sisimulan...."



Me: "Pwede naman sa 'Once upon a time..."



Napangiti si Nanay.  Pero ngiting may pait.



Nanay: "Panahon na nga siguro para malaman mo ang katotohanan..."



Sumikip ang aking dibdib.



Parang hindi ako makahinga.




Hinawakan ko ang palad nya bilang tanda ng suporta sa kung ano mang lihim na ipagtatapat nya.



Me: "Ano po 'yon Nay?"



Nanay: "Anak........



Me: "Nay......"

Nanay: "Umandar na naman ang kagaguhan mo! Ano na naman yang pumasok dyan sa kukote mo? Kadarating mo lang... bored ka na agad? Aber sino na naman sa tingin mo ang tunay na mga magulang mo?"




Me: "Pwedeng isa sa mga Ayala. Tapos ipapamana nila sa akin ang Greenbelt 5."




Nanay:  "Haller???? Luwa ang mga mata non at ikaw, singkit ka!"





Me: "Ok payn! Eh di si Henry Sy na lang!"




Char.



****************



Ganyan kami minsan ng nanay ko...... Adik.




Happy New Year everyone! :)

Before di ko talaga bet tumira sa isang condo.


Not because arte lang but I find it creepy.


Lalo na yung naglalakad ka sa hallway na mag-isa lang.


Saka my first exposure kasi sa condo ay nung minsang dumalaw ako sa isang platonic friend.... oo platonic, let me clarify that, singlaki kasi ng pinggan ang fez nya kaya platonic chos.....


Haynaku, nag segway na. Platonic friend kasi lives in a condo na itago na lang natin sa pangalang Citylandia. Hahaha!


Kalerqui yang condo na yan.  May refutation daw kasi na ang mga inhabitants dyan na either kabit, fokfok o beki.  Sorry na lang sa mga readers na nakatira sa pambansang condo na yan. Hihihi.


Eh ayoko namang ma-hashtag na fokfok ako 'noh.


Saka, hoongsikip ng hallway.  Amoy ulam pa.  Found out na wala kasing exhaust ang mga kusina.  Kaya yung mga tenants na nagpi prito ng kung ano-ano, nagli-linger sa hallway ang scent ng menu for the day nila.


But things changed when I was offered to live in my current bachelorette pad.


Hoooongshusyal naman kasi.


Pero kalokah rin 'tong condo na itey.


Super strict!  When I moved in, they gave me a list of appliances na pwede lang bitbitin and their corresponding dimensions and wattages.


So buysung na akez ng mga basics like refrigerator, electric stove, microwave, etc.  The only thing na di ko binili ay yung washing machine.  Sobrang mahal kasi.  When I went to Abenson kasi with my list, isang brand lang ang tumutugma sa dimension at wattage at kalokah sa mahal.


So I did the most intelligent thing.


Nagpa-laundry na lang akez.


Hihihi!


Yung una kong laundry shop sa Amorsolo Street na malapit lang naman sa building charges P25.00 per kilo.  Mura na devah?


Pero nalokah ako nung 3rd time kong magpa-laba.


Nagulat ako na may panty sa laundry bag ko at bacon na ang garter!


Eeeeewwwwww!!!!!


Alam kong hindi akin yon coz in my 19 years of existence, never pa akong nag-suot ng underwear.


Lels.


So lipat agad akez ng suking labandera.


May nakita naman akez na malapit lang din, sa Salcedo Street naman.


But this laundry shop is more expensive.   P50.00 per kilo ang charge nila at nangako sila na never silang nag mix ng clothes with other customers.


So gorla na.


In a week nasa 7-10 kilos lang naman ang mga labahin ko.  So pasok pa rin sa budget.


Malinis at mabango naman ang laba nila.


And so far, walang naligaw na panty or whatever sa mga damit ko.


Wala rin namang nawawala sa mga pinalalabhan ko.


Until last week.


Inaayos ko na sa closet yung mga gamit ko ng mapansin kong may nawawala.


Yung towel kong blue.


So baba ako ng laundry shop.


Me: "Manang, nawawala yung towel kong blue."


Manang: "Anong klaseng towel sir? Hand towel ba?"


Me: "Hindi. Yung malaki."  At parang tanga lang akong ini-stretch ang arms ko to demonstrate kung gano kalaki.


Manang: "Naku, itatanong ko sa mga kasama ko sir. Parang wala akong napansin eh."


Me: "Basta kulay blue 'yon.  Teka, may picture yata ako. Sandali."


Sabay kuha ko ng phone ko.


Me: "Parang ganito yon Manang...."  at ipinakita kay Manang ang hitsura ng towel.


Noon ko napansin ang ubod tamis na ngiti ni Manang.


Napa-kunot-noo ako.


At na realized ko kung bakit.

Haynaku....



Malanding labandera!



Chos!



:)

I enjoyed writing this piece, at dahil napapanahon (at walang bagong entry ang lolah nyo), i am repostingbthis blog entry. :)   Hello Friendship! You're the best. Char. Hahaha!



********************

Naisip mo na ba kung paano ka mamatay?


Alam ko may pagka morbid ang topic pero hindi ba sumasagi sa guni-guni mo ‘yan?


Ako kasi, gusto ko walang pain, walang matagal na paghihirap. Parang natulog lang ako tapos hindi na ako nagising.


Ayokong magkasakit ng matagal, tapos mahihirapan pa bago mamatay. Hindi ko kasi kering mag bedspace sa hospital at magbilang ng natitirang oras.


My brain is so dynamic kaya I dreaded yung mga pain pag naiisip ko.


During one of our conversations, Friendship and I talked about death.


Si Friendship gusto rin n’ya ng simpleng kamatayan. Ayaw nya ng vongga. Pero gusto nya, mamatay s’yang masaya.


Mamatay ng masaya?


Meron ba non?


Ok. So naging hamon para sa akin kung paano mamatay ng masaya si Friendship.


Yes, I took it as a challenge.


Oh, I love challenges. Being a beauty queen I am so competitive kaya.


So, eto ang scenario kunwari...…


Patay na si Friendship…

Syempre may coffee party (read: LAMAY), habang nagsa-sakla, tong-its at pusoy ang mga kapitbahay at pinaiikot ang tong para sa abuloy, pinag-uusapan ang cause of death nya.


Kapitbahay: “Batang-bata pa mare. Ano ba ang ikinamatay?”


Si kapitbahay pala ay 60 years old kaya bata pa talaga si Friendship sa kanyang point of view.


Ms. Chuniverse: “Death by asphyxia.”


Kapitbahay: “Ano yon?’

Ms. Chuniverse: “Nabulunan po ng titi, hindi nakahinga.”

Kapitbahay: “Aahhhh… kaya pala naka smile yung bangkay.”

Oh devah wagi?

Kapitbahay: “Bakit walang nag first aid? CPR? Mouth to mouth?”

Ms. Chuniverse: “Kung amoy titi po ba ang bunganga? Ima-mouth to mouth nyo ba?”

O sample lang ‘yan ng usapan ha.

Wag ma-keri.
……………………………………..

Pero tahimik na tao lang si Friendship. Simple. Ayaw nya ng media coverage. Kaya just in case na masagap ng mga reporter ang not-so flattering na cause of death, I will try my best to block the evening news na may ganitong headline…

MAGANDANG GABI BAYAN! Isang bakla ang nabulunan sa loob ng sinehan…

I pramis Friendship, I will use all my powers to avoid this (your death) from becoming a media circus, kasi ayaw mo nga ng media mileage devah?

Pero at least, natupad ang wish mo na mamatay ng masaya! At syempre, kakaririn ko ang party este lamay.

Kasehodang kumuha ako ng Lamay Organizer.

Pero bago pag-usapan ang details ng lamay, let’s talk about what Friendship will wear for his ‘groundbreaking’ funeral.

Friendship is an RTW person pero that is sooo not fasyon devah?

Kaya Friendship will wear couture- at least for once in his life... este death pala.

During the funeral, magpapalit sya ng getup twice a day – morning and evening outfit.Friendship will surely understand kung hindi si Michael Kors ang mag-di-design ng outfits nya ‘coz we don’t have enough time to facilitate that.

You know naman na in funerals, time is of the essence. Baka fertilizer na sya, hindi pa tapos ang damit nya.

Kaya we will settle for a local designer. Magaling si Rajo devah? Pero baka busy din zha. Try natin si Ivarluski Aseron.

Basta I promise, we will not get Puey Quinones. Baka kasi may maka-mukha si Friendship ng outfit. Maraming vakla pa naman na favorite ang Dansen.


Imagine, ‘yung makikipaglamay kamukha ng suot ng pinaglalamayan? That is a major fashion faux pas devah?! Friendship will rather die a second time by all STD’s combined then be caught wearing the same outfit as his manlalamay. Char!

I shudder the thought!

Of course, we should not forget the make up.

Funeral make-up is as important as oral sex is to you and me.

You don’t want an uneven make-up during your funeral devah? So ganoon din si Friendship.There will be an hourly make-up retouching. Dapat siguro earth tone colors. Im sure babagay ang bronze sa kanya at dapat may emphasis sa cheekbone kasi maganda ang cheekbone nya.Minsan nga naiisip ko, sana nga naging cheekbone na lang sya. Choz!

At dapat pouty lips para hindi obvious na gamit na gamit ang bunganga nya. Choz uli. Hahaha!

Sa unang gabi ng lamay, may ribbon cutting.

Oh, I’m sure hindi nyo naisip ‘yan noh?

Syempre, to formally open the occasion. Ricky Reyes and Joel Cruz will do the ribbon cutting.Magpapamigay din sila ng libreng rebond at Afficionado perfume samples sa first 50 lamay goers. Kaya guys you should come early.

Admit it, creative ang idea ko. Thank you!

To attract more people, free-flowing ang Starbucks.

Aber, sino sa inyo ang naka-attend na ng lamay na Starbucks ang coffee?

I’m sure, dadagsain ‘yan ng mga social climbers at mga instant 3-in-1 coffee drinkers. Syempre, i-e-ex-deal ko yung Starbucks. Pwede silang magsabit ng tarpaulin sa paligid ng venue. Tapos sa coffin mismo, dun sa nilalagyan ng “Ala-ala ng mga naulila….” kasama ang Starbucks logo at iba pang sponsors. O devah, exposure ‘yan? Syempre may major at minor sponsors. Mas malaki ang bigay, mas malaki ang logo. So, lahat ng sisilip sa fez ni Friendship sa loob ng coffin, makikita ang mga participating advetisers.

Magkakaroon din ng hourly-raffle to sustain the number of nakikiramays. Prizes will be solicited din. Ex-deal din para tipid. Like, gift certificate for an overnight accommodation sa Himlayang Pilipino, gift checks from Club Bath, one year supply ng Durex, etcetera, etcetera.Basta, see posters and print ads for details.

Should I get a DTI permit for that? At kailangan din ba ng DTI representative during the raffle?Hayyy… haggardo versoza. Saka ko na isipin yan.

Sa ikalawang gabi, ipu-prusisyon ang bangkay ni Friendship in his pink coffin with Swarovski crystal embellishments sa Washington St., Makati City. Didiretso ito ng Ayala. Magkakaroon ng re-routing ng mga sasakyan. Kaya mga vaklang nag-o-opisina sa matatas na building ng Ayala– ihanda ang mga glitters at confetti!!!

Pramis, mahihiya ang Panagbenga dito!


Nakapila sa likod ng prusisyon lahat ng lalaking na chorva nya. My gosh, siguro mga dalawanlibong kalalakihan ‘yon! Sana naman, makauwi ng Pinas yung mga seaman, at mga construction workers abroad na na-chorva nya dati.

Ibabalik ang coffin sa venue. Tapos may live streaming ang burol sa Downelink at Planet Romeo. Kabog lang ang mga nagso-show. Holiday muna sila. Gabi ni Friendship toh!. Walang e-epal.

Magsi-set-up din ako ng mga glory holes sa buong area para naman hindi mainip ang mga vaklang makakati ang mga paa. Magkakaroon din ng libreng foot spa, nail art at free henna tattoo.

Sa ikatlong araw ng burol, bibigyan si Friendship ng supreme honors. Ililibot sya sa mga favorite places nya. And these are, Baclaran Cinema, Dilson at Roben.

Oh devah parang METRO MANILA FILMFEST lang! Ang sayah-sayah!!!!

Sana nga lang ‘wag tumapat ng December ang death nya kasi kasabayan nya ang Shake, Rattle & Roll at mga movies ni Vic Sotto at Bong Revilla. Pero just in case na tumapat nga sa Filmfest, igagawa ko si Friendship ng vonggang float at isa-sabay ko ‘to sa Parade of Stars sa December 24 sa Mall of Asia.

Baka nga manalo pa si Friendship ng Star of The Night devah? Syempre, I will gladly accept his award on his behalf – that’s what friends are for.

Sa huling araw ng burol, dapat big night.

Eh ano ba ang usually nangyayari sa big night???

No brainer devah. Tutumbasan ko lang ng mga macho dancers ang edad ni Frienship. Kung natigok sya ngayon, eh di 40 macho dancers yon. Char! Hahaha!

Bata pa si Friendship.

Grade 6 pa lang s’ya nung fourth year highschool si Caridad Sanchez! Chos! ‘Wag kang magalit Friendship, joke-joke lang.

So balik tayo sa huling araw ng burol. Yung mga macho dancers, to keep with the motif ay black na belo lang ang suot covering their nostrils. Tapos sasayaw sila sa music ng “Fireworks” ni Katy Perry.

Unless of course Friendship will insists on his favorite song which is by the way “Luha” of Aegis.

How jologs devah.

Pero hindi na naman siguro sya care kasi nga dedbol na sya. So balik tayo sa “Fireworks” ni Katy Perry which is actually my favorite. Hahaha!

This will definitely outclass lahat ng lamay na napuntahan ko.

Haaay… I am so excited naahhh!!!!

Teka, may libing pa pala.

At sa araw ng libing…

Baka hindi muna sya i-libing.

Kasi kung successful ang event, i-extend pa natin ang burol. Maglalagay uli ako ng tarpaulin sa venue at ang nakasulat ay…

NOW ON IT’S SECOND WEEK!

Oo, I can really envision na this is gonna be phenomenal!

I can imagine CNN and National Geographic Channel covering the event. Friendship, pabayaan na natin ang media, alam mo namang sanay na sanay na ang beauty ko sa mga cameras. Choz.Hahaha!

Siguro after one month, pagod na rin ang lahat sa kala-lamay.

So, it’s time to end everything sa araw ng libing.

Pero…

HINDI SYA ILILIBING!

Friendship will be cremated.

And his ashes will be brought sa isang kumpanya ng condom. Gagamitin itong ingredient sa pag-gawa ng dotted condom.

Tingnan nyo naman, hanggang sa huling sandali, titi pa rin ang kanyang kapiling.

I know, I am so GENIUS kaya!

Haaayyyy…. Isn’t this the most wonderful gift a friend can give?

I’m sure Friendship will be very happy.

I promise I will try not to cry.

But I wonder if Friendship will do the same for me.

Hmmmm….

……………………....................................

Maraming pagbabagong naganap sa mga frends ko lately.




Si JR, may bagong Singaporean dyowa. Pulis-pulisan lang ang peg. Hooongshusyal devah?  And not only that, may bago syang condo.




Wala akong kamalay-malay dahil habang mahimbing akong natutulog, biglang nag ring ang intercom.




So, kahit antok na atok pa ang lolah, bumangon sya at sinagot ang intercom na obviously ay from Guardo Versoza.




Me: "Haller? Makikipag SOP ka na naman sa intercom? O sya, panty lang ang suot ko. Ready?"



Guardo Versoza: "Hahaha! Not tonight Madam Sleeping Beauty, may ini-expect ho ba kayong guest?"




Me: "Uu, si Brad Pitt."



Guardo Versoza: "Ang tanda na nun Madam! Pero hindi po si Brad Pitt ang nandito sa reception. Maitim po. Parang 50 shades of grey."




Hmmmm... wala naman akong in-order na morenong masseur.




Me: "Sinetch daw sya?"



Guardo Versoza: "JR daw po."



Putang inang bakla ito!  Nandito na naman sa Pinas? Eh kakauwi lang nyan last month! Buwan-buwan yata umuuwi!



Me: "Paakyatin mo na. And by the way, wag kang magpapa-hipo sa kanya."



Guardo Versoza: "Ay, nahipo na po nya kanina pa."



Amfutang JR talaga, basta gwardya!



So ayun, umuwi nga ang bakla dahil turn-over ng kanyang condo sa Davao City.

So instead na dumiretso ng Davao, sa Manila muna dumaong ang bakla.  At kahit Myerkules ng gabi yon, wala na kaming tulugan sa kwentuhan.  At yun nga confeermed na may bagong dyowa ang baklita.  Chinitong makinis na pulis-pulisan ang papa. Hoooongswerte ng bruha.



I-uuwi ni JR sa Pinas ang dyowa nya sa January.



At ipapakilala nya sa akin. Ako, bilang bridesmaid sa impending wedding nila.



Wish ko lang, hindi mangati si JR between today and sa January.  Or else, walang kasalang magaganap.



Lels.




*************


Si Raki ay may bagong work overseas.



Na-assign nga sa Middle East ang bruha. At nag flylalu na sya the other day.  Aymshure, pagkakaguluhan ang hitad ng mga arabong sabik sa exotic pet. Lels.



And aymprettyshure, sila ang susuko sa surviving relative ng mga Homo Habilis.



At pag-uwi ng bakla next year, wala na syang malolokong virgin pa sha.



Lels.




*************


Si Friendship naman ay may bagong toy.



And for the perstaym,  hindi sya boy toy.




Parang ganitey lang.


















Hooongtaray devah?




Ang lakas maka-tomboy!




Lels.




Uu, kinarir ng baklita ang pagmo-motor.




Frustrated tricycle driver kasi sya dati.




Eh since, hindi sya natanggap sa MANDATODDA (Mandaluyong Tryicycle Operators and Desirable Drivers Assoc.) -  nag join na lang ang baklita sa Yummy Riders Chorvahan group.




Tinanggap naman sya.




Wala kasing makuhang Muse, kaya sya na ang nag volunteer.




At saka hindi naman bukelya na half-man, half-vacuum cleaner ang lolah so pasok sya sa group.




**************



Well, ako naman.




Maliban sa 2 fine lines sa aking noo, wala ng bago.



The End.




Hahaha! :)



Mga shufatid, follow me on Twitter:  https://twitter.com/MissChuniverse ! :)

Kamustasa mga freeeeeeeennnds?



Na-miss nyo ba akez?



Hahaha!



I know it's been 50 years since the last time na nag-blog akez.  May nagpadala na nga ng Mass Card!



Mga fuki.



Hahaha!



Buhay pa po ang lolah nyo!



Pasensya na kung di po ako mashadong nagpaparamdam ditey sa blog pero active naman akez sa Twitter.



I-follow nyo na lang akez ditey, https://twitter.com/MissChuniverse. :D



Nawala lang ako ng ilang moments hooooongdami ng uso ngayon ha.  Gaya nitetch.








Hodevah?




Bet na bet kong magpa-Gangbang Style sa mga 'yan.



Hahaha!




If my memory serves me right (hodevah?)  at nung nagka cry me a river pa ang lolah, "Call Me Maybe" pa ang uso.  Ngayon hooongdami-dami na!




Pero whiz ko knows na isa sa mga friends ko ang naki-uso.




Itago na lang natin sha sa codename: Cassandra Puriquit.  Ang baklitang tatlo ang utong. Lels.




Dumalaw ang beki sa official residence ko kagabi.  Haggard ang bakla.




May nag-text daw kasi sa kanya.




Ansabeh, "HOY! P*TA KA LAYUAN MO ANG ASAWA KO!!!"




Nataranta ang baklita.  Nanginginig ang adams apple habang kausap ko.




Sabi ni Frend: "Ambastush-bastush nya!  Hindi man lang sya nagpakilala!"




Me: "Eh baket naman kasi kailangang magpakilala?  Layuan mo na lang kasi yung dyowa nya."



Frend:  "Yun na nga eh, kung nagpakilala sha, eh di alam ko kung sino sa kanila ang lalayuan ko."




Doon ko na-realized.



Calling him "The Mistress" is an understatement.



Char.



:)

Jeric and I broke up.


I broke up with him.


But not because I don't love him anymore.  Things happened since the last time we were together.



Excuse me for I will not elaborate on those things.



*****************



When our heart gets broken, only us knows how deep or superficial the wound is.



Expressing our emotions through words may not be enough to represent how much (or less) pain and sorrow we are going through.



And moving on is inevitable.



Each one of us is different.  We are individuals with different coping mechanisms.



Most of us would probably take the traditional long process of 'grieving'. Which I did in my past (failed) relationships.  I questioned myself a million times why it ended and why it ended that way.



I remember persecuting myself for a year.



But this time I chose to take  the easy way out.



And many finds my decision or my process 'too soon'.  Some came up to the conclusion that it was probably not love after all.



To be honest, it doesn't bother me.  These opinions do not reflect what I have been through and what I am going through.



I am my own person.



But still, pardon me if some were offended when I chose to spare myself from the long and tedious process of a break-up.



That's just how I wish to move on.



No more drama. No more tears.



Dahil it doesn't necessarily mean na ang beauty queen.....



....ay isa ring drama queen.



Please, don't cry for me Argentina.



Chos.



Kaya let us all move on and be happy.



Peace..... Prosperity....... and Love for all mankind!



:)



Heniwey, vacation mode pa rin ang lolah.

:)